( జూన్ 11 – పాకలపాటి గురువులు జయంతి )
ఆధ్యాత్మికత అనేది కేవలం దేవాలయాల గోడల మధ్య, యోగసాధనలలో లేదా గ్రంథాల అధ్యయనంలో మాత్రమే పరిమితం కాదని తన జీవితంతో నిరూపించిన మహనీయుడు పాకలపాటి గురువులు.
భక్తి, యోగం, జ్ఞానం, మానవసేవలను ఒకే మార్గంలో నడిపించిన అరుదైన యోగులలో ఆయన ఒకరు. ముఖ్యంగా అటవీ ప్రాంతాల్లో నివసించే గిరిజనుల జీవితాల్లో వెలుగులు నింపి, వారి సామాజిక, ఆధ్యాత్మిక అభ్యున్నతికి కృషి చేయడం ద్వారా ఆయన సాధారణ సన్యాసిగా కాకుండా ఒక యుగపురుషుడిగా గుర్తింపు పొందారు.
1897 జూన్ 11న పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా ముండూరులో జన్మించిన శ్రీ దామరాజు వెంకట రామయోగీంద్రులు చిన్ననాటి నుంచే అసాధారణ వ్యక్తిత్వాన్ని కనబరిచారు. సాధారణ విద్యతో పాటు వేదాలు, ఉపనిషత్తులు, రామాయణం, మహాభారతం వంటి భారతీయ జ్ఞాన సంపదను లోతుగా అధ్యయనం చేశారు. చిన్న వయసులోనే ఆధ్యాత్మిక చింతన, ధ్యానం, యోగసాధనల వైపు ఆకర్షితులయ్యారు. ఆయన వ్యక్తిత్వంలో కనిపించే ప్రశాంతత, దయ, వైరాగ్యం భవిష్యత్తులో ఒక మహాయోగిగా రూపుదిద్దుకునే సంకేతాలుగా నిలిచాయి.
పాకలపాటి గురువుల విశిష్టత ఆయన ఎంచుకున్న సేవా మార్గంలో ఉంది. సాధారణంగా యోగులు ఏకాంతాన్ని కోరుకుంటారు. కానీ ఆయన సమాజాన్ని, ముఖ్యంగా వెనుకబడిన వర్గాలను తన సాధనకు కేంద్రంగా చేసుకున్నారు. విశాఖపట్నం ఏజెన్సీ ప్రాంతంలోని దట్టమైన అటవీ ప్రాంతాలకు వెళ్లి అక్కడి వనవాసీల మధ్య నివసించారు. విద్య, వైద్యం, రవాణా వంటి కనీస సౌకర్యాలు కూడా లేని పరిస్థితుల్లో జీవిస్తున్న వనవాసీలకు ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కల్పించారు. మూఢనమ్మకాలు, భయాలు, సామాజిక వెనుకబాటుతనాన్ని తొలగించి వారికి కొత్త దిశను చూపించారు.
గురువులు వనవాసీలను కేవలం భక్తి మార్గంలో నడిపించలేదు; జీవన విధానాన్ని మార్చే ప్రయత్నం చేశారు. పరిశుభ్రత, పరస్పర సహకారం, సత్యనిష్ఠ, క్రమశిక్షణ వంటి విలువలను బోధించారు. గ్రామీణ సమాజంలో ఐక్యతను పెంపొందించారు. ఆయన అడుగుపెట్టిన అనేక ప్రాంతాలు క్రమంగా సామాజిక చైతన్య కేంద్రాలుగా మారాయి. అందుకే గిరిజనులు ఆయనను సాధువుగా కాకుండా తమ కుటుంబ సభ్యుడిగా, రక్షకుడిగా భావించారు.
పాకలపాటి గురువుల జీవితాన్ని పరిశీలిస్తే ఆయన బోధనలలో ఒక విశిష్ట తాత్వికత కనిపిస్తుంది. దేవుడిని అన్వేషించడానికి దూర ప్రాంతాలకు వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదని, మానవ సేవ ద్వారానే దైవానుభూతి సాధ్యమవుతుందని ఆయన విశ్వసించారు. ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టడం, బాధలో ఉన్నవారిని ఓదార్చడం, అజ్ఞానంలో ఉన్నవారికి జ్ఞానాన్ని అందించడం – ఇవే నిజమైన ఆరాధన అని ఆయన చెప్పేవారు. ఈ కారణంగానే ఆయన జీవితం ఆధ్యాత్మికతకు, మానవతావాదానికి ఒక సమన్వయ రూపంగా నిలిచింది.
భక్తుల విశ్వాసం ప్రకారం ఆయన జీవితంలో అనేక అద్భుత సంఘటనలు చోటుచేసుకున్నాయి. అయితే గురువులు ఎప్పుడూ అద్భుతాలను ప్రదర్శించడానికి లేదా ప్రచారం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించలేదు. వ్యక్తిగత కీర్తి కంటే సమాజ శ్రేయస్సుకు ప్రాధాన్యం ఇచ్చారు. నిజమైన యోగి తన శక్తిని ప్రదర్శించడంలో కాదు, తన చుట్టూ ఉన్నవారి జీవితాలను మార్చడంలో ఉంటాడనే సందేశాన్ని ఆయన ఆచరణలో చూపించారు.
1970 మార్చి 6న పాకలపాటి గురువులు మహాసమాధి పొందారు. కానీ ఆయన శరీరాన్ని మాత్రమే కాలం తీసుకెళ్లగలిగింది; ఆయన ఆలోచనలను, సేవా తత్వాన్ని కాదు. నేటికీ నర్సీపట్నం సమీపంలోని ఉత్తరవాహిని ఆశ్రమం ఆయన స్ఫూర్తిని సజీవంగా కొనసాగిస్తోంది. ప్రతి సంవత్సరం వేలాది మంది భక్తులు అక్కడికి చేరుకొని ఆయన సేవలను స్మరించుకుంటారు.
పాకలపాటి గురువుల జీవితాన్ని ఒక వాక్యంలో చెప్పాలంటే – “అడవుల్లో నివసించిన యోగి, వనవాసీల జీవితాల్లో వెలుగులు నింపిన మహనీయుడు.” ఆధ్యాత్మికత అనేది సమాజానికి దూరంగా ఉండటం కాదని, సమాజాన్ని చైతన్యవంతం చేయడమే నిజమైన తపస్సని ఆయన జీవితం నేటికీ తరతరాలకు బోధిస్తోంది. అందుకే పాకలపాటి గురువులు కేవలం ఒక యోగి కాదు; సేవ, త్యాగం, మానవతకు ప్రతీకగా నిలిచిన చిరస్మరణీయ మహనీయుడు.
