ఎక్కడో అమెరికాలో, ఎవరో తమ సౌలభ్యం కోసం ప్రవేశపెట్టిన ఒకానొక జూన్ మూడో ఆదివారాన్ని మనం ‘ఫాదర్స్ డే’ (తండ్రుల దినోత్సవం) అంటూ జరుపుకోవడం ఒక అలవాటుగా మారిపోయింది. అమ్మకు, నాన్నకు సంవత్సరంలో ఒకే ఒక్క రోజు కేటాయించి, ఒక గ్రీటింగ్ కార్డో, చిన్న బహుమతో ఇచ్చి బాధ్యత తీరిపోయింది అనుకోవడం మన భారతీయ సంస్కృతి కాదు. మన సనాతన ధర్మం ప్రతిరోజూ “పితృదేవోభవ” అంటూ తండ్రిని దైవంతో సమానంగా పూజించమని నేర్పింది. పాశ్చాత్య దేశాల ఆచారాలను గ్రుడ్డిగా అనుసరించడం కంటే, మన చరిత్రలో, పురాణాలలో సంతానం కోసం తమ సర్వస్వాన్ని ధారపోసిన గొప్ప తండ్రుల త్యాగాలను స్మరించుకోవడం ఎంతో ఉత్తమం.
మన పురాణాల్లో కొడుకుల త్యాగాల కంటే (భీష్ముడు, పురూరవుడు వంటి వారు తండ్రి కోసం చేసినవి), కన్నబిడ్డల భవిష్యత్తు కోసం, వారి ప్రాణాల కోసం తమను తాము కరిగించుకున్న తండ్రుల కథలు అత్యంత ప్రేరణాత్మకమైనవి.
పితృవాత్సల్యానికి నిలువెత్తు రూపం: దశరథ మహారాజు
రామాయణంలో దశరథ మహారాజు తన కొడుకైన శ్రీరాముడిని ప్రాణం కంటే మిన్నగా ప్రేమించాడు. రాజుగా తాను ఇచ్చిన మాటకు కట్టుబడి, అధర్మానికి తావు ఇవ్వకూడదని మనసును రాయి చేసుకుని రాముడిని అడవులకు పంపడానికి అంగీకరించాడు. ఒక తండ్రిగా అది ఆయన గుండెను ముక్కలు చేసిన నిర్ణయం. రాముడు అడవికి వెళ్ళిన తర్వాత, ఆ పుత్ర వియోగాన్ని తట్టుకోలేక, నిరంతరం “రామ.. రామ..” అంటూ తపించి, కేవలం కొడుకుపై ఉన్న ప్రేమతో, ఆ బాధతోనే ఆయన ప్రాణాలు విడిచారు. కొడుకు దూరం కావడాన్ని భరించలేక ప్రాణాలనే త్యాగం చేసిన ఇంతటి పితృవాత్సల్యం మరెక్కడా కనిపించదు.
కన్నప్రేమను వదులుకున్న తండ్రి: వసుదేవుడు
కంసుడి కారాగారంలో పుట్టిన ఎనిమిదో సంతానం శ్రీకృష్ణుడు. అప్పటికే ఆరుగురు బిడ్డలను కంసుడు చంపేయడం వసుదేవుడు కళ్లారా చూశాడు. ఆ కటిక చీకటి రాత్రి, కుండపోత వర్షం పడుతున్నా, యమునా నది పొంగిపొర్లుతున్నా సరే… కంసుడికి తెలిస్తే తన ప్రాణాలు పోతాయని తెలిసినా, కొడుకు ప్రాణం ముఖ్యం అనుకుని నదిలోకి దిగాడు. అంత కష్టపడి పుట్టిన కొడుకును పక్కనే ఉంచుకుని ముద్దాడే భాగ్యాన్ని కూడా వదులుకుని, బిడ్డ క్షేమం కోసం పుట్టిన కొన్ని గంటల్లోనే ఆ పసిగుడ్డును రేపల్లెలో వదిలిపెట్టి వచ్చిన నిస్వార్థ కన్నతండ్రి వసుదేవుడు.
పరాయి బిడ్డను ప్రాణంగా సాకిన పెంపుడు తండ్రి: నందమహారాజు
సмаజంలో కన్నతండ్రి కంటే పెంపుడు తండ్రి పాత్ర చాలా పెద్దది. వసుదేవుడు తెచ్చిపెట్టిన కృష్ణుడిని నందుడు తన సొంత కొడుకు కంటే మిన్నగా చూసుకున్నాడు. రాక్షసుల ముప్పు పొంచి ఉందని తెలిసినా కృష్ణుడిని గుండెలకు హత్తుకున్నాడు. కొడుకు రక్షణ కోసం ఒక రాజుగా తనకున్న భోగభాగ్యాలను, స్థిర నివాసాన్ని వదిలిపెట్టి, కేవలం కృష్ణుడి క్షేమం కోసం తన ప్రజలతో కలిసి బృందావనానికి వలస వెళ్ళిపోయాడు. చివరకు కృష్ణుడు మధురకు వెళ్తున్నప్పుడు, లోకకల్యాణం కోసం గుండె నిండా బాధ ఉన్నా నవ్వుతూ సాగనంపిన త్యాగమూర్తి నందుడు.
పెంచిన కూతురి కోసం కన్నీరు కార్చిన కణ్వ మహర్షి
మహాభారతంలో శకుంతల కథ మనకు తెలుసు. అడవిలో పక్షుల మధ్య ఒంటరిగా ఉన్న శకుంతలను తెచ్చుకుని, ఆజన్మ బ్రహ్మచారి అయిన కణ్వ మహర్షి ఒక సాధారణ తండ్రిలా ప్రేమను పంచాడు. ఆమెను ఎంతో సుకుమారంగా పెంచి, దుష్యంతుడితో వివాహం జరిపించి అత్తగారింటికి పంపే సమయంలో… ఆ మహర్షి అనుభవించిన వేదన లోకంలోని ప్రతి తండ్రి హృదయాన్ని కదిలిస్తుంది. కూతురి వియోగాన్ని తట్టుకోలేక తన ఆశ్రమ నియమాలను, తపస్సు సమయాన్ని పక్కన పెట్టి సామాన్య మానవుడిలా కన్నీరు కార్చాడు. కన్నబిడ్డ కాకపోయినా తండ్రి స్థానంలో ఉండి ఆయన చేసిన మమకార త్యాగం అనన్యమైనది.
కొడుకు లోకకల్యాణం కోసం సర్వస్వాన్ని వదిలిన కర్దమ ప్రజాపతి (సుమతి)
భాగవత పురాణంలో కర్దమ ప్రజాపతి తీవ్రమైన తపస్సు చేసి ఎన్నో సిద్ధులను పొందుతాడు. ఆయనకు దైవాంశ సంభూతుడైన కణ్వమహర్షి జన్మిస్తాడు. అయితే, కొడుకు లోకానికి జ్ఞానబోధ చేయాలనే సంకల్పాన్ని గుర్తించి, తండ్రిగా తన గృహస్థాశ్రమ సుఖాలను, సంసార బంధాలను, తనకున్న సిద్ధులన్నింటినీ త్యాగం చేసి అడవులకు వెళ్ళిపోతాడు. కొడుకు సర్వోన్నతమైన ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో సాగడం కోసం, ఒక తండ్రిగా తన లౌకిక సుఖాలను, మమకారాన్ని త్యాగం చేసిన మహోన్నతుడు ఆయన.
కొడుకు ప్రాణం కోసం తపస్సును ధారపోసిన ఋచీక మహర్షి
యజ్ఞ పశువుగా బలిపీఠం ఎక్కబోతున్న తన మధ్యమ కుమారుడైన శునఃశేపుని ప్రాణాలను రక్షించడం కోసం ఋచీక మహర్షి తాను దశాబ్దాల కాలంగా కష్టపడి సంపాదించిన మహా తపఃఫలాన్ని, మంత్ర శక్తిని ధారపోస్తాడు. ఒక ఋషికి తన ప్రాణం కంటే తపస్సే ఎక్కువ. కానీ కొడుకు ప్రాణం కాపాడుకోవడం కోసం ఆ తపస్సునంతటినీ త్యాగం చేసిన గొప్ప తండ్రి ఆయన.
కొడుకు కోసం ఆత్మగౌరవాన్ని, ప్రాణాన్ని ఇచ్చిన ద్రోణాచార్యుడు
మహాభారతంలో ద్రోణాచార్యుడు కేవలం తన కొడుకు అశ్వత్థామకు మంచి భవిష్యత్తు ఇవ్వడం కోసం, రాకుమారుడిలా పెంచడం కోసం తన బ్రాహ్మణత్వాన్ని పక్కన పెట్టి, ధనుర్విద్యను ఆశ్రయించి హస్తినాపురానికి కొలువుకు వచ్చాడు. కొడుకు ఆకలి చూడలేక తన స్వభావాన్ని మార్చుకున్నాడు. చివరికి కురుక్షేత్ర యుద్ధంలో “అశ్వత్థామ హతః” అనే ఒక్క మాట వినగానే, కొడుకు లేని జీవితం వ్యర్థమని భావించి, చేతిలో ఆయుధాలు వదిలేసి, ప్రాయోపవేశం చేసి ప్రాణాలు విడిచాడు.
తండ్రి త్యాగం అనేది బయటకు కనిపించే కీర్తి ప్రతిష్టల కోసం కాకుండా, లోలోపల రగులుతూ సంతానం భవిష్యత్తు కోసం తనను తాను కరిగించుకునే కర్పూరం లాంటిది. ఒక తండ్రి (వసుదేవుడు) కన్నబిడ్డ బ్రతకాలనే ఆరాటంతో అర్ధరాత్రి తుఫానును సైతం లెక్కచేయక నది దాటిస్తే… మరొక తండ్రి (నందుడు) ఆ బిడ్డ పరాయివాడని తెలిసినా, తన ప్రాణం కంటే మిన్నగా చూసుకుని, అతని రక్షణ కోసం తన రాజ్యాన్ని, సుఖాలను త్యాగం చేశాడు.
ఎవరో నిర్ణయించిన రోజున కాకుండా… మన సంస్కృతి ప్రకారం రామ నవమి (రాముడు పుట్టిన రోజు కాబట్టి, దశరథుడి పితృత్వానికి గౌరవంగా) లేదా పితృదేవతలను స్మరించుకునే మహాలయ అమావాస్య వంటి పవిత్ర రోజులను మనకు నచ్చిన విధంగా ‘తండ్రుల దినోత్సవం’గా భావించవచ్చు. పాశ్చాత్య నాగరికత వ్యామోహంలో పడకుండా, మన పురాణ పురుషుల త్యాగాలను గుర్తుచేసుకుంటూ నిత్యం మన తండ్రిని గౌరవించుకోవడమే మనం వారికి ఇచ్చే నిజమైన బహుమతి.
