1947 మార్చిలో దేశ విభజన జరగడానికి కొన్ని నెలల ముందు, పంజాబ్ ప్రాంతం పశ్చిమ పంజాబ్ (ప్రస్తుత పాకిస్తాన్), తూర్పు పంజాబ్ (ప్రస్తుత భారత రాష్ట్రం) గా విడిపోతున్న తరుణంలో.. అక్కడ అకాలీదళ్, యూనియనిస్ట్ పార్టీ మరియు భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ (INC) ల సంకీర్ణ ప్రభుత్వం పడిపోయింది. ముస్లిం మెజారిటీ ప్రాంతమైన పశ్చిమ పంజాబ్లో ముస్లిం లీగ్ ఎన్నికల్లో విజయం సాధించింది. ఆ సమయంలో, ముస్లిం లీగ్ నేషనల్ గార్డ్ సైనికులు పశ్చిమ పంజాబ్ అంతటా లక్షలాది మంది హిందువులు మరియు సిక్కులపై మారణహోమానికి పాల్పడ్డారు. ముఖ్యంగా రావల్పిండిలో జరిగిన దాడులు నోఖాలీ మారణకాండ కంటే దారుణంగా ఉన్నాయి. అప్పట్లో రావల్పిండిలో 80% ముస్లింలు ఉండగా, మిగిలిన 20% హిందువులు మరియు సిక్కులు ఉండేవారు.
ఈ మారణకాండకు ముందు రావల్పిండి జిల్లాలోని గ్రామాల్లో సిక్కులు గణనీయమైన సంఖ్యలో ఉండేవారు. ముఖ్యంగా తమాలి (Thamali), థోహా ఖాల్సా (Thoa Khalsa), డోబేరాన్ (Doberan), చోవా ఖాల్సా (Choa Khalsa), కల్లార్ (Kallar), మాటోర్ (Mator) వంటి గ్రామాల్లో వారి జనాభా ఎక్కువగా ఉండేది. అయితే, 1947 మార్చి 6 నుండి 13వ తేదీల మధ్య రావల్పిండిలో ముస్లిం మూకలు జరిపిన దాడుల్లో దాదాపు 4,000 నుండి 5,000 మంది సిక్కులు ఊచకోతకు గురయ్యారు. ఆ సమయంలో ఎన్నో ఇళ్లను తగులబెట్టారు మరియు అనేక గురుద్వారాలను ధ్వంసం చేశారు.
1947 మార్చి 12న, రావల్పిండి జిల్లాకు కేవలం 30 మైళ్ల దూరంలో ఉన్న థోహా ఖాల్సా గ్రామంపై దాడి జరిగింది. ఆ గ్రామంపై వరుసగా 8 రోజుల పాటు నిరంతరం దాడులు కొనసాగాయి. కళ్ళ ముందే తమ ఇళ్లను తగులబెడుతూ, లూటీ చేస్తుంటే సిక్కు సమాజం విపరీతమైన భయాందోళనలకు గురైంది.
ముస్లిం మూకలు సర్దార్ గులాబ్ సింగ్ హవేలీని చుట్టుముట్టినప్పుడు, అక్కడి సిక్కు పురుషులు తమ శక్తివంచన లేకుండా పోరాడారు. వారు శత్రువులను ప్రతిఘటించారు, కానీ దురదృష్టవశాత్తూ అపారమైన సంఖ్యలో ఉన్న ఆ మూకల ముందు ఎక్కువసేపు నిలబడలేకపోయారు. ఒకవైపు పురుషులు పోరాడుతుండగా, మరోవైపు సిక్కు మహిళలు తమను అపహరిస్తారని, అత్యాచారాలు చేస్తారని మరియు బలవంతంగా మత మార్పిడి చేస్తారని తీవ్రంగా భయపడ్డారు.
ఆ సమయంలో, సర్దార్నీ గులాబ్ కౌర్ (దీనినే మాతా లాజ్వంతి అని కూడా పిలుస్తారు) నాయకత్వంలో సిక్కు మహిళలందరూ తమ పిల్లలతో సహా ఒకచోట చేరారు. ఆమె అక్కడి బావి ముందు నిలబడి ఇలా ప్రార్థించారు: “సచ్చే బాద్షా (నిజమైన రాజువైన ఓ భగవంతుడా).. మా సిక్కు ధర్మాన్ని (Sikhi) కాపాడుకోవడం కోసమే మేము మా ప్రాణాలను అర్పిస్తున్నాము. మమ్మల్ని క్షమించి, మా బలిదానాన్ని స్వీకరించు.”
ఆ ప్రార్థన ముగిసిన వెంటనే, ఆమె మొదటగా బావిలోకి దూకారు. ఆమెను అనుసరిస్తూ మిగిలిన మహిళలందరూ ఒకరి తర్వాత ఒకరు బావిలోకి దూకారు. దాదాపు 90 మంది మహిళలు ఆమె అడుగుజాడల్లో నడిచి ఆత్మత్యాగం చేశారు. కొద్దిసేపటికే ఆ బావి మొత్తం మృతదేహాలతో పూర్తిగా నిండిపోయింది. ఆ 90 మందిలో కేవలం ముగ్గురు మహిళలు మాత్రమే ప్రాణాలతో బయటపడ్డారు. వారిలో ఒకరు బసంత్ కౌర్. అప్పుడు ఆమె 60 ఏళ్ల వయస్సులో ఉన్న ధైర్యవంతురాలైన మహిళ. 1947 మార్చిలో థోహా ఖాల్సా గ్రామంలో మహిళలందరూ బావిలోకి దూకాలని నిర్ణయించుకున్నప్పుడు ఆమె అక్కడే స్వయంగా ఉన్నారు.
1947లో మహిళలందరూ బావిలో దూకాలని నిర్ణయం తీసుకున్నప్పుడు ఆ సంఘటనకు ఆమె ప్రత్యక్ష సాక్షి. ముస్లిం మూకలకు భయపడి 90 మందికి పైగా మహిళలు ఒకరి తర్వాత ఒకరు బావిలోకి దూకడం ఆమె కళ్లారా చూసింది. ఆమె కూడా బావిలోకి దూకింది, కానీ అందరూ మునిగిపోవడానికి సరిపడా నీళ్లు ఆ బావిలో లేకపోవడంతో ఆమె ప్రాణాలతో బయటపడింది. ఆమె ఆనాటి భయానక దృశ్యాన్ని ఇలా వివరించింది:
“అది ఎలా ఉందంటే.. మనం ఒక తందూర్లో రొట్టెలు వేసినప్పుడు, అది నిండిపోతే పైన ఉన్న రొట్టెలు ఎలా కాలవో, అలాగే ఆ బావి కూడా నిండిపోయింది. దాంతో మేము నీళ్లలో మునగలేకపోయాము. చనిపోవాల్సిన వారు చనిపోయారు, బ్రతికున్న మమ్మల్ని తర్వాత బయటకు తీశారు.”
అపహరణలు, అత్యాచారాలు, బలవంతపు మత మార్పిడిలు, బహిరంగ అవమానాలు మరియు తమ కుటుంబానికి, సమాజానికి కలిగే కళంకం పట్ల ఉన్న తీవ్ర భయం కారణంగానే ఆ మహిళలు ఈ సాహసానికి ఒడిగట్టారు. అయితే, ఈ బావి ఘటన కంటే ముందే, చాలా కుటుంబాలలో ముఖ్యంగా పురుషులు తమ స్వంత కుటుంబ సభ్యులైన కుమార్తెలను, సోదరీమణులను మరియు ఇతర మహిళలను తమ చేతులతోనే చంపేశారు. ఒక కుటుంబంలో అయితే ఏకంగా 25 మంది మహిళలను వారి కుటుంబ సభ్యులే హతమార్చారు. ముస్లిం తీవ్రవాదుల చేతుల్లో తమ ఆడబిడ్డలు బలైపోవడం, వారి కళ్ల ముందే అవమానాలకు గురవ్వడం చూడలేక, వారు ఈ అత్యంత కఠినమైన నిర్ణయం తీసుకున్నారు.
