మనిషి చరిత్ర ఎన్నో యుగాలు దాటినా అతడిలో కొన్ని ప్రశ్నలు మాత్రం అలాగే ఉన్నాయి. ‘నేనెవరు? ఎక్కడి నుంచి వచ్చాను? నన్నెవరు నడిపిస్తున్నారు?’ ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానంగా వినిపించిన తొలి స్వరం వేదమయమైనది. అదే దైవసన్నిధిని సూచించింది. అందుకే వేదాలను కేవలం గ్రంథాలుగా కాదు, దైవ నివాసాలుగా దర్శించిన రుషుల దృష్టి అపూర్వం. వేదాల్లోని ప్రతి అక్షరం ఒక దీప్తి. ప్రతి మంత్రం ఒక దివ్యనిశ్వాసం. దేవుడు ఆలయంలో మాత్రమే కాదు, వేదమంత్రాల నాదంలో నిత్యం ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంటాడని ఆ అనుభూతి చెబుతుంది.
వేదం శబ్దరూపంలో కనిపించే బ్రహ్మతత్త్వం. అందులోని మంత్రాలు చైతన్యరూపంలో మనసును తాకే శక్తి తరంగాలు. గాలి కనిపించదు కానీ మనల్ని తాకుతుంది, అలాగే వేదస్వరాలు కూడా మన అంతరంగాన్ని స్పృశిస్తాయి. అందుకే రుషులు దేవుణ్ని వెతకడానికి గిరిశిఖరాలకూ, అరణ్యాలకూ వెళ్లినంతగా, తమ లోలోపలి వేదనాదాన్నీ ఆలకించారు. దేవుడు ఒకే ఒక రూపానికి పరిమితమైన వాడు కాదు. భక్తి ఉన్న ప్రతిచోటా ఆయన సన్నిధే. వేదాలు ఆ భక్తికి మార్గదర్శకాలు. అవి మనిషికి యజ్ఞాలు, కర్మకాండలతోపాటు జీవన విధానాన్ని, సత్యాన్ని, ధర్మాన్ని కూడా ఉపదేశిస్తాయి. వేదాలను చదివే కళ్లలో జ్ఞానం వెలుగుతుంది, వాటిని వినే హృదయంలో శాంతి అంకురిస్తుంది. ఆ శాంతే దేవుడి అసలైన నిలయం.
వేదాలు అంతర్యామి ఉనికికి నాదరూప సాక్ష్యాలు. మనిషి వేదాన్ని చదివినా, విన్నా తనలోని దైవాన్ని మేల్కొలుపుతాడు. అందుకే ‘వేదాలు నీ నివాసం’ అన్న వాక్యం ఒక ఆధ్యాత్మిక సత్యం. దేవుణ్ని బయట వెతికే ప్రయాణం ఒక దశ అయితే, వేదాల ద్వారా లోపల ఆయనను దర్శించడమే అసలైన యాత్ర. వేదాలు కాలాన్ని దాటి నిలిచిన నిత్యస్వరాలు. ఎందుకంటే అవి మనిషి ఆత్మకు సంబంధించినవి. శరీరానికి వయసుంటుంది, ఆత్మకు ఉండదు. యుగాలు మారినా వేదాలకు క్షీణత ఉండదు. ఈ నిత్యత్వమే వాటిని దైవనివాసాలుగా నిలబెడుతోంది. వేదం కేవలం ఆరాధన కాదు. ఆత్మాన్వేషణ. ఒక దీపం వెలిగిస్తే చీకటి తొలగినట్టే, ఒక మంత్రాన్ని హృదయపూర్వకంగా జపిస్తే మనసులోని ఆందోళనలు కరిగిపోతాయి. వేదస్వరాల్లోని శక్తి మనిషిని ప్రాపంచిక ఆందోళనల నుంచి ప్రశాంతతవైపు నడిపిస్తుంది. ఈ ప్రయాణంలో దేవుడు మనసులో ప్రవర్ధమానమయ్యే ఒక దీప జ్యోతి. ప్రకృతి ప్రతి అంశంలో వేదస్పందన దాగి ఉంటుంది. మనిషి గమనించగలిగితే, ఈ జగత్తే విస్తారమైన వేదగ్రంథం. అప్పుడు దేవుడు సమస్త సృష్టిలో విస్తరించి ఉన్నాడనే అనుభూతి కలుగుతుంది.
వేదం పలికే సత్యం మాటల్లో ప్రతిఫలిస్తే, వేదం చెప్పే ధర్మం పనుల్లో ప్రతిబింబిస్తే- అదే అసలైన ఆరాధన. అప్పుడు దేవుణ్ని వెతికే అవసరం ఉండదు, ఆయన మన జీవనశైలిలోనే ప్రత్యక్షమవుతాడు. ‘వేదాలు నీ నివాసం’ అనే భావం చివరికి ‘నా హృదయం నీ ఆలయం’ అనే అనుభూతిగా మారుతుంది.
