ఇస్లాం కోసం యుద్ధం, ముస్లింలకు పన్ను మినహాయింపు, హిందువుల తలలతో మినార్లు: రాణా సాంగా చేతిలో ఓడిపోయిన సైన్యానికి మతపిచ్చిని నూరిపోసి ఖన్వా యుద్ధాన్ని గెలిచిన బాబర్
“చరిత్రను విజేతలే రాస్తారు” – అంటే గెలిచిన వారే తమకు అనుకూలంగా చరిత్రను రాయించుకుంటారు లేదా మార్చుకుంటారు. భారతదేశంలో మొఘల్ సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించిన బాబర్ చరిత్ర కూడా కొన్నేళ్ల క్రితం వరకు ఇదే సిద్ధాంతం ప్రకారం, అతడిని ఒక గొప్ప నాయకుడిగా కీర్తిస్తూ రాయబడింది. కానీ, అసలు నిజాలు వెలుగులోకి వస్తున్నాయి. బాబర్ ఒక క్రూరుడు, హిందూ ద్వేషంతో నిండిన వ్యక్తి. తన వీరత్వం కంటే ఎక్కువగా యుద్ధానికి మతపరమైన రంగు పులిమి, గెలవడం కోసం ఇస్లాంను ఒక డాలుగా వాడుకున్నాడు. ప్రస్తుత చరిత్ర ఈ వాస్తవాలతోనే రాయబడుతోంది, గతంలో అల్లిన కల్పిత గాథలు ఇప్పుడు బద్దలవుతున్నాయి.
ఖన్వా యుద్ధంలో మహారాణా సంగ్రామ్ సింగ్ (రాణా సాంగా)పై బాబర్ సాధించిన విజయం వెనుక ఉన్న కారణాలను విశ్లేషిస్తే బయటపడుతున్న చరిత్ర, ఇప్పటివరకు బాబర్ గురించి సృష్టించిన ఆ ‘మహిమాన్వితమైన’ చిత్రపటానికి పూర్తి విరుద్ధంగా ఉంది.
ఖన్వా యుద్ధం 1527 మార్చి 16న జరిగింది. ఈ యుద్ధంలో బాబర్ విజయం సాధించాడని దాదాపు అందరూ చదివే ఉంటారు. కానీ, దీనికి సరిగ్గా 24 రోజుల ముందు మరో యుద్ధం జరిగింది – అదే బయానా యుద్ధం. 1527 ఫిబ్రవరి 21న జరిగిన ఈ పోరాటంలో రాణా సాంగాకు చెందిన సాహసవంతులైన రాజపుత్ర సైనికులు బాబర్ సైన్యాన్ని మట్టికరిపించారు.
బయానా యుద్ధం ఎంత భీకరంగా జరిగిందంటే, మొఘల్ సైన్యం మనసుల్లో రాజపుత్ర సైనికులంటేనే వణుకు పుట్టింది. పానిపట్ యుద్ధం గెలిచి ఢిల్లీ, ఆగ్రాల్లో అధికారాన్ని హస్తగతం చేసుకున్న తమ పాలకుడైన బాబర్ను—’ద్వేషించదగిన కాఫిర్ల గడ్డ’పై పోరాడి చావడం కంటే తిరిగి కాబూల్ వెళ్ళిపోదామని మొఘల్ సైనికులు బ్రతిమలాడసాగారు.
బాబర్ ఆత్మకథ ‘బాబర్నామా’ను చరిత్రకారుడు విలియం ఎర్స్కిన్ ఆంగ్లంలోకి అనువదించారు. ఆ పుస్తకం పేరు – ‘ఏ హిస్టరీ ఆఫ్ ఇండియా, అండర్ ది టూ ఫస్ట్ సావరిన్స్ ఆఫ్ ది హౌస్ ఆఫ్ తైమూర్, బాబర్ అండ్ హుమాయూన్’. తన ఆత్మకథలో బాబర్, బయానా యుద్ధానికి సంబంధించి తన సైనికుల అనుభవాల గురించి, అలాగే వారి మనోధైర్యాన్ని పెంచడానికి తాను ఖురాన్ మరియు ఇస్లాంను ఎలా ఆశ్రయించాడో రాసుకున్న విషయాలు ఖచ్చితంగా చదవదగ్గవి (పేజీ సంఖ్య 444 నుండి 474 వరకు):
మొఘల్ సైన్యం ఇప్పటివరకు పోరాడిన భారతీయ సైనికులు లేదా అఫ్గాన్ ప్రత్యర్థుల (పానిపట్ యుద్ధంలో ఓడించిన ఇబ్రహీం లోడీ సైన్యం) కంటే, రాణా సాంగాకు చెందిన రాజపుత్ర సైనికులు ఎంతో వీరులు, శక్తివంతులు, యుద్ధానికి అంకితమైనవారు మరియు జాతీయ భావంతో నిండినవారు. వారి వద్ద రాణా సాంగా వంటి గొప్ప నాయకుడు ఉన్నాడు, ఆయన కోసం ఆ సైనికులు ప్రత్యర్థి సైన్యంలోని ఎంతటి పెద్ద యోధుడినైనా ఎదిరించడానికి భయపడరు మరియు గౌరవం కోసం ప్రాణత్యాగం చేయడానికి ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటారు. బయానా యుద్ధంలో మొఘల్ సైన్యం ఎన్నిసార్లు దాడి చేసినా, రాజపుత్రులు ప్రతిసారీ వారిని తుడిచిపెట్టారు. రాజపుత్రుల ఈ వీరత్వం మొఘలుల ఊహకు అందనిది. విజయం సాధించినప్పటికీ, రాజపుత్ర సైనికులు ఎల్లప్పుడూ యుద్ధ నీతిని పాటించారు. రాజపుత్రుల పరాక్రమ పరాకాష్టను చూసి మొఘల్ సైనికులలో భయం నెలకొంది. పదేపదే ఓటమి ఎదురవ్వడంతో మొఘల్ సైన్యం తీవ్ర నిరాశకు గురైంది. సామాన్య సైనికుల నుండి సేనాపతుల వరకు అందరూ ‘కాఫిర్ల భూమి’ అయిన హిందుస్థాన్ను విడిచిపెట్టి కాబూల్ తిరిగి వెళ్ళిపోవాలని చర్చించుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ఈ విషయాలు బాబర్ చెవిన కూడా పడ్డాయి.”
బాబర్ను సమర్కండ్ (ప్రస్తుత ఉజ్బెకిస్తాన్) నుండి ఓడించి తరిమివేశారు, అలాంటప్పుడు ఏ ముఖం పెట్టుకుని అతను తిరిగి అక్కడికి వెళ్లగలడు? అందుకే అతను హిందుస్థాన్పైనే అధికారాన్ని స్థాపించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. తన ఈ ఆలోచనకు అతను ‘మతపరమైన రంగు’ పులిమాడు, అదే యుద్ధ గమనాన్ని మార్చడంలో నిర్ణయాత్మకమైనదిగా నిలిచింది.
నిరుత్సాహపడిన మొఘల్ సైనికులలో ఉత్సాహాన్ని నింపడానికి బాబర్ ఇస్లాం, మతపరమైన కట్టర్ (ఉన్మాదం), ఖురాన్ వంటి ప్రతి ఒక్క భావోద్వేగ అంశాన్ని ఆసరాగా చేసుకున్నాడు. ఈ యుద్ధాన్ని కేవలం అధికారం లేదా సంపదను పెంచుకోవడానికి చేసే పోరాటంగా కాకుండా, ‘విగ్రహారాధకులు – కాఫిర్ల’కు వ్యతిరేకంగా చేసే యుద్ధంగా అభివర్ణించాడు. 1527 ఫిబ్రవరి 21న బయానా యుద్ధంలో ఓడిపోయిన తర్వాత, తదుపరి కొన్ని రోజుల పాటు బాబర్ తన సేనాపతుల నుండి సామాన్య పదాతి దళ సైనికుల వరకు అందరితోనూ నిరంతరం సంభాషించాడు.
1527 మార్చి 16న ఖన్వా యుద్ధం ప్రారంభం కావడానికి ముందు వరకు (మొత్తం 24 రోజులలో) బాబర్ చేసిన ప్రతి సంభాషణలోనూ ఇస్లామిక్ లక్ష్యం, అల్లాహ్ కోసం సర్వస్వం అర్పించడం, ఇస్లాం కోసం ముస్లిమేతరులకు (కాఫిర్లకు) వ్యతిరేక యుద్ధం వంటి అంశాలే ప్రధాన కేంద్రబిందువులుగా ఉన్నాయి.
చరిత్రకారుడు విలియం ఎర్స్కిన్ తన పుస్తకంలో వీటన్నింటినీ వివరంగా పేర్కొన్నారు. రాజపుత్రుల చేతిలో ఓటములతో నిరాశలో కూరుకుపోయిన మొఘల్ సైన్యంలో తిరిగి ప్రాణం పోయడానికి బాబర్ చేసిన కొన్ని ముఖ్యమైన వ్యాఖ్యలు ఇక్కడ ఉన్నాయి:
– హిందువులకు వ్యతిరేకంగా చేసే ఈ యుద్ధం అధికారం కోసమో లేదా ధనం కోసమో కాదు; ఇది ‘జిహాద్’, కేవలం ఇస్లాం కోసం మాత్రమే.
– అల్లాహ్ అందరికంటే గొప్పవాడు. ఆయన కరుణ మనందరిపై ఉంది. అవమానంతో బతకడం కంటే, అల్లాహ్ నామస్మరణ చేస్తూ చనిపోయి ‘షహీద్’ (అమరవీరుడు) అనిపించుకోవడం మిన్న.
– మనందరం అల్లాహ్ మీద ప్రమాణం చేద్దాం.. ఒక్క క్షణం కూడా, కాఫిర్లకు వ్యతిరేకంగా జరుగుతున్న ఈ పోరాటం నుండి వెనక్కి తగ్గే ఆలోచన చేయకూడదు. యజమాని అయినా, సేవకుడైనా, పదవిలో చిన్నవారైనా, పెద్దవారైనా – ప్రతి ఒక్కరూ పవిత్ర ఖురాన్ను చేతిలోకి తీసుకుని ప్రమాణం చేయండి.
– నేటి నుండి ఏ ముస్లిం కూడా ‘తమ్గా’ (పన్ను) చెల్లించాల్సిన అవసరం లేదు, దీనికి సంబంధించిన ఉత్తర్వులను తక్షణమే జారీ చేయండి.
– ఇస్లాంలో మద్యం సేవించడం హరామ్. అందుకే నేను ఇప్పటి నుండి మద్యాన్ని త్యజిస్తున్నాను. నేను మద్యం తాగిన బంగారు, వెండి పాత్రలన్నింటినీ పగులగొట్టి పేదలకు పంచేయండి.
– మొఘల్ శిబిరంలో ఉన్న మద్యం మొత్తాన్ని నేలపై వలకబోయండి.
– నేటి నుండి నేను గడ్డంపై కత్తెర గానీ, మంగలకత్తి గానీ వేయనివ్వను.. దాన్ని అలాగే పెరగనిస్తాను.
– యుద్ధానికి ముందు ఏ రాజపుత్ర సైనికుడు కనిపించినా, అతడిని కేవలం చంపడమే కాదు.. చంపిన తర్వాత అతని తల నరికి మీ ఈటెకు గుచ్చుకుని రావాలి లేదా తోలు తాడుతో గుర్రం మెడకు కట్టుకుని తీసుకురావాలి.
– ఎవరైతే రాజపుత్రులకు సహకరిస్తారో, వారి గ్రామాలను, పట్టణాలను నాశనం చేయండి. వారందరినీ బందీలుగా పట్టుకోండి.
అప్పటి యుద్ధ తంత్రాల విషయానికి వస్తే, బాబర్ ఒక నైపుణ్యం కలిగిన సేనాపతి అనడంలో సందేహం లేదు. పానిపట్ యుద్ధంలో తన మొఘల్ సైన్యం కంటే 8 రెట్లు పెద్దదైన ఇబ్రహీం లోడీ సైన్యాన్ని ఓడించి, తన సామర్థ్యాన్ని అప్పటికే నిరూపించుకున్నాడు. గన్ పౌడర్ (మందుగుండు) మరియు ఫిరంగులను ఉపయోగించి అతను భారతదేశంలోని సాంప్రదాయ యుద్ధ శైలిని పూర్తిగా మార్చేశాడు. అటువంటి పరిస్థితుల్లో, బయానా యుద్ధంలో ఓడిపోయిన తర్వాత బాబర్ ఊరికే కూర్చున్నాడని లేదా కేవలం తన సైనికులకు మతపరమైన పాఠాలు మాత్రమే చెప్పాడని అనుకోవడం తప్పు అవుతుంది.
బాబర్ తన తదుపరి యుద్ధానికి సిద్ధమయ్యాడు. సైనికులను సమీకరించడమే కాకుండా, యుద్ధరంగాన్ని పటిష్టం చేయడం (కిలేబందీ), తన సైనికులు దాక్కోవడానికి పొడవైన మరియు లోతైన కందకాలు తవ్వించడం వంటివన్నీ అతను స్వయంగా పర్యవేక్షించాడు. అతని వద్ద విధ్వంసం సృష్టించే ఫిరంగులు మరియు మందుగుండు సామగ్రి ఎలాగూ ఉన్నాయి. దీనికి విరుద్ధంగా, రాణా సాంగా రాజపుత్ర సైనికులను సిద్ధం చేశారు. నైపుణ్యం కలిగిన అశ్వికదళం, కత్తి యుద్ధ వీరులు మరియు యుద్ధ తంత్రాలలో ఆరితేరిన ఏనుగులను సమీకరించారు. ఖన్వా మైదానంలో (ప్రస్తుత రాజస్థాన్లోని భరత్పూర్ జిల్లా) ఇరు సైన్యాలు ముఖాముఖి తలపడ్డాయి.
రాణా సాంగా సైన్యం సాంప్రదాయ యుద్ధ శైలిలో (నేరుగా ముఖాముఖి తలపడటం) ముందుకు సాగింది. అయితే బాబర్ తన మొఘల్ సైన్యంతో ‘తులుగ్మా’ (Tulughma) వ్యూహం ద్వారా దాడి చేయించాడు.
ఈ వ్యూహంలో ప్రధానాంశాలు:
– నైపుణ్యం ఆధారంగా సైన్యాన్ని కుడి, ఎడమ మరియు మధ్య విభాగాలుగా విభజించడం.
– ఎడ్లబండ్ల చాటున ఫిరంగులను (Artillery) రహస్యంగా ఉంచడం.
– తుపాకులు కలిగిన నిశిత నిశానీగాళ్లతో (Marksmen) శత్రువును నలువైపుల నుండి చుట్టుముట్టి అకస్మాత్తుగా దాడి చేయడం.
దీని ఫలితంగా యుద్ధంలో అసంఖ్యాక రాజపుత్రులు ప్రాణత్యాగం చేశారు. 1527 మార్చి 16న, సాంకేతికత మరియు సరికొత్త యుద్ధ వ్యూహాల ముందు కేవలం వీరత్వం మరియు శౌర్యం ఓటమిని ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చింది.
ఖన్వా యుద్ధం తర్వాత బాబర్ కేవలం తన విజయాన్ని గెలుపుతోనే పరిమితం చేయలేదు. తన స్వహస్తాలతో రాసుకున్న ‘బాబర్నామా’లో రాజపుత్ర సైనికులు పాటించే యుద్ధ నీతిని (ధర్మాన్ని) ఎంతో గొప్పగా పొగిడిన బాబర్, అదే నైతికతను తన విషయంలో మాత్రం పాటించలేకపోయాడు. విగ్రహారాధకులైన హిందూ రాజపుత్రుల (కాఫిర్ల) మృతదేహాల నుండి తలలను వేరు చేయించాడు. ఆ నరికిన తలలతో ఒక ‘మినార్’ (తలల కోట) ను నిర్మించాడు. యుద్ధంలో గెలిచిన ప్రాంతాల్లోని మహిళలను, పిల్లలను బాబర్ బానిసలుగా మార్చాడు. దీని ద్వారా అతను ఇచ్చిన సందేశం చాలా స్పష్టం – మొఘలులకు వ్యతిరేకంగా ఎవరైనా తల ఎత్తితే, వారి తలలు కూడా ఇలాగే మినార్లలో చేర్చబడతాయి మరియు వారి ఇళ్లలోని స్త్రీలు, పిల్లలు బానిసలుగా మార్చబడతారు.
ఒక్కసారి ఆలోచించండి! బాబర్ పానిపట్ యుద్ధం గెలిచాడు, ఢిల్లీ-ఆగ్రా అధికార పీఠాలను కైవసం చేసుకున్నాడు. కానీ, అతను ‘గాజీ’ (ఇస్లాం వ్యాప్తి కోసం జిహాద్ చేసే ముస్లిం యోధుడు) అని పిలవబడింది మాత్రం కేవలం ఖన్వా యుద్ధం తర్వాతే. బాబర్ దృష్టిలో ఇబ్రహీం లోడీపై సాధించిన విజయం కంటే.. రాణా సాంగాపై, రాజపుత్రులపై మరియు హిందువులపై సాధించిన విజయమే చాలా పెద్దది. ఒకవేళ బాబర్ తన సైనికులకు ఆ రోజు ‘మతపరమైన విషాన్ని’ (మత మౌఢ్యాన్ని) నూరిపోయకపోయి ఉంటే, బహుశా భారతదేశ చరిత్ర ఈరోజు మరోలా ఉండేది.
