“పరోపకారార్థం ఇదం శరీరం” అనే ఆర్యోక్తి భారతీయ సంస్కృతిలో సేవాభావానికి ప్రతీక. మనిషి జన్మించినది కేవలం తన స్వార్థం కోసం కాదు; తోటి మనుషుల శ్రేయస్సు కోసం కూడా. ఇతరుల బాధను తన బాధగా భావించి, ఆపదలో ఉన్నవారికి చేయూతనివ్వడం నిజమైన మానవత్వం. ఎదుటివారి కన్నీటిని తుడిచే చేతులే దైవత్వానికి ప్రతీకలు. అందుకే “మానవ సేవే మాధవ సేవ” అని మన పెద్దలు చెప్పారు.
స్వర్గం అనేది ఎక్కడో ఆకాశంలో ఉండదు. బాధలో ఉన్నవారికి ఓదార్పునివ్వడంలో, ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టడంలో, నిరాశలో ఉన్నవారికి ఆశను కల్పించడంలోనే నిజమైన స్వర్గానుభూతి ఉంది. సానుభూతి అనేది కేవలం ఒక భావోద్వేగం కాదు; అది ఒక మహాయజ్ఞం. ప్రతి జీవిలో పరమాత్మను దర్శించి, నిస్సహాయులకు సహాయం చేయడం ద్వారా మనం సాక్షాత్తూ భగవంతునికే సేవ చేస్తున్నాము.
భారతీయ ఇతిహాసాలు, పురాణాలు సేవా భావానికి ఎన్నో ఆదర్శాలను చూపించాయి. పావురం ప్రాణాన్ని కాపాడేందుకు తన శరీరాన్నే దానం చేసిన శిబి చక్రవర్తి త్యాగానికి, కారుణ్యానికి చిరస్మరణీయ ఉదాహరణ. అలాగే, తన బాల్యమిత్రుడు కుచేలుడు దారిద్ర్యంలో ఉన్నాడని తెలుసుకున్న శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ అతనిని అపారమైన ప్రేమతో ఆదరించి, అతని జీవితాన్ని మార్చాడు. భక్తుని బాధను తన బాధగా భావించే దైవగుణం మన జీవితానికీ ఆదర్శం కావాలి.
ప్రేమ, దయ, కరుణ, సానుభూతి ఉన్న చోట శాంతి, ఆనందం, ఐక్యత నెలకొంటాయి. కష్టాల్లో ఉన్నవారికి ఓదార్పునివ్వడం, అనాథలకు అండగా నిలవడం, రోగులకు సహాయం చేయడం, పేదలకు విద్య, ఆహారం అందించడం వంటి ప్రతి మంచి కార్యం సమాజ నిర్మాణానికి బలమైన పునాది వేస్తుంది. సేవాభావం కలిగిన వ్యక్తి తన జీవితాన్ని మాత్రమే కాదు, సమాజాన్ని కూడా ఉన్నతంగా తీర్చిదిద్దగలడు.
ప్రస్తుత కాలంలో స్వార్థం పెరుగుతున్న నేపథ్యంలో సేవాగుణం మరింత అవసరమైంది. ప్రతి వ్యక్తి తనకు సాధ్యమైనంత మేరకు సమాజానికి సేవ చేస్తే, ఎన్నో సమస్యలకు పరిష్కారం లభిస్తుంది. చిన్న సహాయం కూడా ఒకరి జీవితంలో పెద్ద మార్పుకు కారణమవుతుంది. అందువల్ల ప్రతి ఒక్కరూ సేవను తమ జీవిత ధ్యేయంగా స్వీకరించాలి.
మనకు లభించిన ఈ అమూల్యమైన మానవజన్మను పరుల సేవకు అంకితం చేయడమే జీవిత పరమార్థం. ఇతరుల కష్టాలను తొలగించి, వారి జీవితాల్లో వెలుగులు నింపినప్పుడే మన జీవితం సార్థకమవుతుంది. అందుకే “మానవ సేవే మాధవ సేవ” అనే మహోన్నత సందేశాన్ని ఆచరణలో పెట్టి, ప్రేమ, దయ, సేవాభావాలతో కూడిన సమాజ నిర్మాణానికి ప్రతి ఒక్కరూ తమ వంతు కృషి చేయాలి.
