— సి. పి. సింగ్ (పత్రికా రచయిత) గారి ఫేస్బుక్ వాల్ నుండి సేకరణ
2026 జూన్ 11న లక్నో జంక్షన్ ప్లాట్ఫామ్ నంబర్ – 6 నుండి సరిగ్గా మధ్యాహ్నం 3.30 గంటలకు శతాబ్ది ఎక్స్ప్రెస్ ఢిల్లీకి బయలుదేరింది. నేను కూడా అదే శతాబ్ది ఎక్స్ప్రెస్లోని ఎగ్జిక్యూటివ్ కోచ్ నంబర్ E-1లో సీటు నంబర్ -22లో కూర్చున్నాను.
సరిగ్గా సాయంత్రం 4.32 గంటలకు రైలు ఉన్నావ్ స్టేషన్లో ఆగింది. అప్పుడు జెడ్ ప్లస్ కేటగిరీ ASLకు చెందిన నలుగురు కమాండోలు బాంబ్ డిస్పోజల్ స్క్వాడ్తో కలిసి కోచ్లోకి ఎక్కారు. కమాండోలు బాంబ్ డిస్పోజల్ పరికరాలతో మొత్తం కోచ్ను క్షుణ్ణంగా తనిఖీ చేశారు. ఎలాంటి అనుమానాస్పద విషయం కనిపించకపోవడంతో వారి ముఖాల్లో సంతృప్తి కనిపించింది.
నేను చాలా కాలం పాటు హిందుస్థాన్, దైనిక్ జాగరణ్, అమర్ ఉజాలా పత్రికల్లో క్రైమ్ జర్నలిజం చేశాను కాబట్టి, జెడ్ ప్లస్ భద్రత కలిగిన ఏదో ఒక వీఐపీ తర్వాతి స్టేషన్ నుంచి ఈ రైలులో ఎక్కబోతున్నారని అర్థమైంది. కానీ ఈ రోజుల్లో చిన్న స్థాయి నాయకులు కూడా రైలులో ప్రయాణించడం తమ గౌరవానికి తక్కువగా భావించే సమయంలో, ఇంతటి భద్రత ఉన్న వ్యక్తి ఎవరు? అది కూడా సాధారణ ప్రజల మధ్య రైలులో ప్రయాణించడానికి వస్తున్నారా? అని ఆలోచన వచ్చింది.
కొంతమంది మాజీ ముఖ్యమంత్రులు జెడ్ ప్లస్ భద్రత పొందుతున్నారని గుర్తొచ్చింది. కానీ వారి హోదా, ప్రవర్తన చూస్తే వారు రైలులో ప్రయాణిస్తారని అనిపించలేదు. చివరికి ఎవరో కొద్దిసేపట్లో తెలుస్తారని భావించి వేచి చూశాను.
సాయంత్రం 4.57 గంటలకు రైలు కాన్పూర్ సెంట్రల్ స్టేషన్కు చేరుకుంది. నా సీటు కిటికీ పక్కన ఉండటంతో బయట కొంత సందడి కనిపించింది. ఈ రోజుల్లో కూడా ఒక వీఐపీ మనతో కలిసి రైలులో ప్రయాణించబోతున్నారనే నమ్మకం వచ్చింది. నా అంచనా నిజమైంది.
కొద్దిసేపటికే సాధారణమైన వ్యక్తిత్వం కలిగిన ఒక వ్యక్తి, సాధారణ ఖాదీ కుర్తా, చెప్పులు ధరించి కోచ్లోకి వచ్చారు. ఎలాంటి హంగూ ఆర్భాటం లేదు, నడకలో గర్వం లేదు, కానీ ముఖంలో ఒక ప్రత్యేకమైన కాంతి కనిపించింది. మొదటి చూపులోనే ఆయనను గుర్తించాను — ఆయనే ఆర్ఎస్ఎస్ సర్సంఘ్చాలక్ మోహన్ భాగవత్ జీ. ఎందుకంటే ఒకసారి సహారన్పూర్లో ఆయనను ఇంటర్వ్యూ చేసే అవకాశం నాకు లభించింది.
ఆయన నా ఎదురుగా ఉన్న మరో వైపు కిటికీ సీటులో కూర్చున్నారు. ఆయన ముఖం నాకు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. చుట్టుపక్కల సీట్లలో కమాండోలు కూర్చున్నారు. భాగవత్ జీ కూడా సాధారణ ప్రయాణికుడిలానే రైలులో ఇచ్చే నీరు, అల్పాహారం, సూప్ తీసుకున్నారు. ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే కమాండోలు కూడా కోచ్లో ఎలాంటి భయాందోళన కలిగించలేదు. రైలు సిబ్బంది, ప్రయాణికులు సాధారణంగానే రాకపోకలు సాగించారు.
నేను ముందే భాగవత్ జీని కలిసినందున, రైలులో మాట్లాడాలని అనిపించింది. కానీ కమాండోలు ఆపుతారేమో అన్న సందేహం వచ్చింది. జర్నలిజంలో చాలాసార్లు వీఐపీ భద్రతా సిబ్బందిని ఎదుర్కొన్న అనుభవం ఉండటంతో, ముందుకు వెళ్లి చూద్దామని అనుకున్నాను.
నేను ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి నమస్కారం చేశాను. నేను మాటలతో మాత్రమే నమస్కారం చేశాను, కానీ ఆయన రెండు చేతులు జోడించి నాకు నమస్కారం చేశారు. తర్వాత సహజంగా మాట్లాడుతూ — “మిమ్మల్ని ఎక్కడో చూసినట్లు ఉంది” అన్నారు.
అప్పుడు నేను సహారన్పూర్లో పద్మశ్రీ భారత్ భూషణ్ జీ నిర్వహించిన కార్యక్రమంలో మీరు, గవర్నర్ గారు పాల్గొన్నప్పుడు నేను మీ ఇంటర్వ్యూ చేశానని చెప్పాను. వెంటనే ఆయన చిరునవ్వుతో “ఇప్పుడు గుర్తొచ్చింది” అన్నారు.
తర్వాత నా కుటుంబం గురించి, ప్రస్తుతం ఎక్కడ ఉన్నాను అని ఆప్యాయంగా అడిగారు. నేను లక్నోలో ఉన్నానని చెప్పాను. అలాగే నేను అలీగఢ్లోని సింఘార్పూర్ గ్రామానికి చెందినవాడినని, అక్కడి కేశవ ధామ్లో మీరు మూడు రోజులు ప్రవాసం చేసిన విషయం చెప్పాను. అది విని ఆయన చాలా సంతోషించారు.
తర్వాత నేను తిరిగి నా సీటుకు వచ్చాను. నా తర్వాత మరొకరు ఇద్దరు ధైర్యం చేసి ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి నమస్కారం చేశారు.
రైలుపై పడిన రాయి..
ఇంతలో శతాబ్ది రైలు ఫిరోజాబాద్ ప్రాంతంలో ప్రయాణిస్తోంది. అప్పుడు E-1 కోచ్లో, నేను మరియు భాగవత్ జీ ఉన్న కోచ్ కిటికీ అద్దానికి ఒక రాయి తగిలింది. అయితే రైలు కుడి వైపు కిటికీకి రాయి తగిలింది, భాగవత్ జీ ఎడమ వైపు కిటికీ సీటులో ఉండటంతో ఆయన పూర్తిగా సురక్షితంగా ఉన్నారు.
రాయి తగిలిన వెంటనే కమాండోలు అప్రమత్తమై పరిశీలించారు. ఈ సమయంలో కూడా భాగవత్ జీ చాలా ప్రశాంతంగా కూర్చున్నారు. ప్రయాణికులకు ఇబ్బంది కలిగించేలా ఎలాంటి చర్య తీసుకోలేదు.
భాగవత్ జీ ఎంతో సహజంగా, సరళంగా ప్రయాణం చేశారు. ఈ రోజుల్లో భాగవత్ జీగా ఉండటం అసలు అంత సులభం కాదు. ఆయన సరళత నన్ను ఎంతో ప్రభావితం చేసింది.
