5views
హిందూ ధర్మం కేవలం ఒక మతం కాదు, అది ఒక జీవన విధానం. దాని మూలాలు బాహ్య రూపాలలో కాకుండా అంతర్గత ఆత్మతత్వంలో నిక్షిప్తమై ఉన్నాయి. ఆది శంకరాచార్యులకు, చండాలుడికి మధ్య జరిగిన సంవాదం, హిందూత్వంలోని అసలైన ‘సమరసత’ను ప్రపంచానికి చాటిచెప్పింది. మానవులందరిలోనూ ఉండే దైవత్వం ఒక్కటేనని నిరూపించడమే ఈ ధర్మ పరమావధి.
ఆత్మైక్య భావన: హిందూ ధర్మం ఔన్నత్యం
హిందూ ధర్మంలోని గొప్పతనం దాని ‘అద్వైత’ సిద్ధాంతంలో ఉంది. “అహం బ్రహ్మాస్మి” (నేనే బ్రహ్మమును), “తత్త్వమసి” (అది నీవే) వంటి మహావాక్యాలు మనిషిని కేవలం ఒక భౌతిక జీవిగా కాకుండా, పరమాత్మ స్వరూపంగా దర్శిస్తాయి.
సమానత్వం: సూర్యుని కాంతి ఒకే విధంగా తులసి కోటపై, మురికి కాలువపై ప్రసరించినట్లే, పరమాత్మ చైతన్యం కూడా అందరిలోనూ సమానంగా ఉంటుంది.
జ్ఞానమే ప్రాధాన్యత: హిందూ ధర్మంలో జ్ఞానానికి ఉన్న గౌరవం కులానికి లేదా వర్గానికి ఇచ్చే గౌరవం కంటే చాలా గొప్పది. అందుకే శంకరుల వంటి జగద్గురువులు సైతం జ్ఞానాన్ని బోధించిన వ్యక్తి ఎవరైనా సరే, అతడిని గురువుగా స్వీకరించవచ్చని చాటారు.
హిందూత్వంలో సామాజిక సమరసత
హిందూత్వంలో సమరసత అంటే అందరినీ సమానంగా చూడటమే కాదు, అందరిలోనూ ఉన్న ఏకత్వాన్ని గుర్తించడం.
అస్పృశ్యతకు తావులేదు: బాహ్య శరీరానికి ఉండే మాలిన్యాల కంటే మనసులో ఉండే అహంకార మాలిన్యం ప్రమాదకరమని హిందూ వేదాంతం హెచ్చరిస్తుంది. మనీషా పంచకం ద్వారా శంకరులు కుల వివక్షకు అతీతంగా ఉండాలని సందేశం ఇచ్చారు.
వసుధైక కుటుంబకం: “లోకాః సమస్తాః సుఖినోభవంతు” అని ప్రార్థించే ఏకైక ధర్మం హిందూ ధర్మం. ప్రపంచమంతా ఒకే కుటుంబం అనే భావన సమరసతకు పునాది.
సమభావం: జ్ఞాని అయిన వాడు బ్రాహ్మణుడిని, ఆవును, ఏనుగును, కుక్కను, చండాలుడిని కూడా సమదృష్టితో చూస్తాడని భగవద్గీత (5.18) చెబుతుంది. ఈ సమదృష్టియే సామాజిక సామరస్యానికి మూలం.
నేటి కాలానికి సందేశం
నేటి సమాజంలో వర్గ పోరాటాలు, విభేదాలు పెరుగుతున్న తరుణంలో హిందూత్వం బోధించే సమరసత ఎంతో అవసరం. బాహ్యమైన వేషభాషలు, కులగోత్రాల కంటే మనిషిలోని మంచితనాన్ని, ఆత్మతత్వాన్ని గౌరవించినప్పుడే నిజమైన సామాజిక పురోగతి సాధ్యమవుతుంది.
హిందూ ధర్మం ఔన్నత్యం అది బోధించే సర్వమానవ సౌభ్రాతృత్వంలో ఉంది. చండాలుడి రూపంలో వచ్చిన పరమేశ్వరుడికి పాదాభివందనం చేసిన శంకరాచార్యుల చర్య, హిందూత్వంలో జ్ఞానానికి ఉన్న అత్యున్నత పీఠాన్ని చూపిస్తుంది. భేదభావాలను విడిచి, ఆత్మ గౌరవంతో అందరినీ ఆదరించడమే హిందూ ధర్మం పట్ల మనం చూపే నిజమైన గౌరవం
